Redenen waarom mannen Kapsels-overloop populairder worden in het afgelopen decennium

Redenen waarom mannen Kapsels-overloop populairder worden in het afgelopen decennium – Mannen Kapsels Overloop

Op het vliegtuig van Brussel naar Tokio buigt de hostess zo diep als een knipmes voor ze de veiligheidsroutines uitlegt. En daarna doet ze het weer, net voor ze de gordijntjes tussen de zetels van economy- en bussiness-class dichttrekt. Buigen is belangrijk, dat ontdek je meteen. Al snel zal ik nog een topprioriteit ontdekken: hygiëne. Toiletten zijn in Japan een fenomeen, en ze krijgen allerlei extra functies: een sproeiknop, warme lucht en het geluid van vogels of van stromend water om andere geluiden te camoufleren. Als klap op de vuurpijl zie ik in een museum in Kyoto de deksels van een rij toiletten automatisch omhoogschieten zodra ik er langsloop.

Overloop kapsel mannen

Overloop kapsel mannen

Mijn eerste reactie wanneer ik aankom in Kyoto, is er een van ongeloof: hoe kan een miljoenenstad zo stil zijn? De vroegere keizerlijke hoofdstad telt anderhalf miljoen inwoners. Ik had me voorbereid op lawaai, getoeter en geronk van motoren. Maar ik zie vooral veel elektrische voertuigen en relatief weinig auto’s op straat. Chaos is er niet. Je hoort geen uitbundig gelach of luide stemmen, zelfs de gezichten verraden weinig emoties, wat je in het begin het gevoel geeft dat de voorbijgangers robotachtige wezens zijn. Die stilte valt ook in de trein en de metro op. Mensen zitten in zichzelf gekeerd te lezen, te dagdromen of te dutten. Je mag er niet telefoneren. Als ik denk aan de luide gesprekken en beltonen in de forensentreinen bij ons, dan zijn dit zoemende ruimtecapsules.

De thee van de foto

Mijn eerste ontdekking in Kyoto zijn de wonderbaarlijke theehuizen. Na een wandeling door het keizerlijke park kom ik, nog duizelig van de jetlag, terecht in theehuis Toraya Karyo. Er is nog plaats op het terras, waar lage tafeltjes uitzicht hebben op de tuin met bonsais en een vijver. Ik kies matchathee, groene poederthee die schuimend wordt geklopt, en een kunstig gebakje van bonenpasta uit het menu met foto’s. Die fotomenu’s en de in plastic uitgebeelde gerechten in de etalage zijn welkom, want in Japan spreken ze amper Engels. Je vraagt de weg en er is niemand die jou begrijpt, of je begrijpt zelf het antwoord niet. En de vertaal-apps brengen meer hilariteit dan duidelijkheid. Lost in translation. Gelukkig hoef je geen Japans te kennen om iets bijzonders te ervaren. In de tuin geniet ik met een warme aarden theekom in de handen, terwijl het langzaam donker wordt en twee vrouwen naast me een zacht kabbelend gesprek voeren.

Bamboewoud – Ryokan

In Kyoto verken je natuurlijk eerst het fantastische erfgoed. De gouden tempel is magnifiek, maar erg druk. Voor het bamboewoud wacht je het best tot het duister begint te worden, want dan pas krijgt het woud zijn volle mysterieuze aantrekkingskracht. Ik trek ook naar de Tenryu-ji-tempel en -tuin, en het Nijo-kasteel. Betoverend zijn de honderden vermiljoenrode torii of poorten van het heiligdom Fushimi Inari, een mysterieuze wereld op zich. Een pad van vier kilometer meandert door de beboste heuvel, tussen schrijnen, bronnen en vossenbeeldjes. De vos is de boodschapper van Inari, de god van graan en overvloed, en hij kan je zowel zegenen als geselen. Een sluw en dubbel wezen, wisselvallig als het leven. In een poel onder de bomen zweven zilverkarpers loom door hun onderwaterwereld. Ik lunch in een theehuis onderweg, een soort boshut. Vanuit het raam zie ik de rode poorten, die als vanzelf het stapritme van de pelgrims bepalen.

Wij glimlachen de hele dag

Wat zou er nog overblijven van de tradities in Japan? Hoezeer leeft de praktijk van theeceremonies, geisha’s en uiterste verfijning? En kunnen die fragiele rituelen nog opboksen tegen de hoge eisen van het moderne leven? Premier Abe heeft het in de The Japan Times over het gevaar voor karoshi, dood door overwerk. Uit loyaliteit overuren maken is even Japans als sushi eten of sake drinken. Een glimp daarvan vang ik de volgende ochtend op, als ik met vertaalster Tomoyo aan het taxibedrijf op een auto wacht. Een rij bedienden staat onder het afdak keurig in het gelid en herhaalt exact wat de baas hen toeroept. Tomoyo vertaalt: ‘Wij zijn waardige vertegenwoordigers van het bedrijf! Wij glimlachen de hele dag!’

Overloop kapsel mannen

Overloop kapsel mannen

Atsuko Mori ontvangt me in een rustige buurt vlak bij de indrukwekkende Kiyomizu-tempel. In het huis waar ze Camellia Tea Ceremony runt, leidt ze me naar een kamer met tatamimatten. Ze draagt een fijne, zwarte kimono met rode herfstbladeren. Atsuko kreeg de interesse voor rituelen met de paplepel mee. Haar moeder beoefende ikebana en de formele theeceremonie, die een geschiedenis heeft van vierhonderd jaar. ‘Als meisje was ik te speels om het te leren’, zegt ze. ‘Maar ik hield onmiddellijk van de elegantie van de gebaren, van de rustige gastvrijheid die je mensen biedt.’ Zodra ze begint, wordt me duidelijk wat ze bedoelt. Alle aandacht gaat naar de voorgeschreven en uitgevoerde gebaren. Het is de manier waarop ze met grote kalmte heet water neemt en de lepel teruglegt op de kom. Of de manier waarop ze de matchathee opklopt met een klopper van bamboe, en me de theekom aanbiedt. Alles verloopt in een meditatieve sfeer.

Maiko – Shikanoshima

Die sfeer vind ik terug in de Tenjuan-zentempel, waar een oude monnik in stilte thee en cake opdient in gelakte kommen en schalen. Hij heeft de deuren opengeschoven, zodat ik zicht heb op de prachtig aangeharkte rotstuin, waar het eerste rood in de esdoornbladeren al opvlamt. Een landschap met rotseilanden in een oceaan van kiezelsteen.

Geisha’s in opleiding

Typisch Japans is ook de sushitrein, waarbij je plaatsneemt aan een ellipsvormige toog. Boven je glijdt een lopende band met sushi en andere lekkernijen. In Musashi Sushi zit ik tussen wijkbewoners, bureauhelden, een geisha in kimono met een paar vriendinnen en een bejaarde vrouw die met gemak meer dan twaalf bordjes leeg eet. Het contrast kan niet groter zijn met het verfijnde diner in het eerbiedwaardige Gion Hatanaka, waar ik te gast ben voor een nacht. Dit is een ryokan, een hotel waar je wordt ondergedompeld in de traditionele Japanse levensstijl. De kamers zijn er zo groot als een Japans appartement, kostbare tatamimatten liggen op de grond en ’s avonds worden de futons voor me uitgerold.

Tijdens het diner tonen maiko’s of leerling-geisha’s hun dans- en zangkunst. Koharu en Ko-en zijn respectievelijk negentien en zeventien. Ze hebben artiestennamen, die hen werden gegeven door de ‘moeder’ van het geishahuis. Ze dragen kostbare kimono’s en hun jonge gezichten gaan schuil onder de witte grime en haardracht. In Fureaikan, het museum voor traditionele ambachten, had ik al gehoord dat er liefst twintig stappen nodig zijn om zo’n kimono te maken. Koharu zegt dat ze geïntrigeerd raakte door geisha’s toen ze hen zo elegant met kleine pasjes zag lopen. Dat wilde ze ook, zelfs al wilden haar ouders dat ze ging studeren. Ko-en ging vanaf haar vijftiende in opleiding. ‘Het eerste jaar had ik veel last van heimwee. Bovendien wordt je gsm afgenomen en kun je enkel contact houden via brieven.’ Wat ze het moeilijkst vinden? Dat ze moeten slapen op een houten steun om hun kapsel goed te houden. Ze werken hard. Overdag oefenen ze op de shamisen, een snaarinstrument, en leren ze klassieke dans en zang, de geheimen van de theeceremonie en conversatie. ’s Avonds treden ze op. Ze hebben geen tijd voor een vriendje, giechelen ze. Die avond zien ze er schitterend uit. Ze zingen met hoge stem een poëtisch liefdeslied. Tijdens het optreden valt het geklikklak van de eetstokjes op de gelakte kommen stil.

De tempel van Cees Nooteboom

Kapsels voor mannen met inhammen. Dunner haar wat nu? - B13men

Kapsels voor mannen met inhammen. Dunner haar wat nu? – B13men

Theehuis – Fushimi Inari

Het is allemaal de schuld van Cees Nooteboom dat ik de gids Shoko en de tolk Tomoyo heb meegesleept naar de Yoshimine-dera-tempel in de heuvels van westelijk Kyoto. Hij schreef er zo mooi over in zijn verslag over een tocht langs boeddhistische tempels: ‘De tekens van de tempel hangen op felwit geschilderd hout boven de ingang, een wit dat aan de onderkant van het springende en dansende houtsnijwerk van de overloop en van de dakranden terugkomt, een feestelijk gevoel dat je niet meer verlaat als je de volgende uren over meanderende paden in de tuinen rondwandelt.’

Een moessonbui stroomt over ons heen als we uit de taxi stappen, maar zodra we de trappen naar de tempelhal beklimmen, breekt als bij wonder de zon door. Net als in dat gedicht dat lang geleden speciaal voor deze tempel werd geschreven. ‘Toen ik door de velden dwaalde, regende het dat het goot. Toen ik deze tempel binnenkwam, klaarde het plots op, net als mijn geest en hart verfrist werden en opklaarden.’ De oeroude dennenboom met zijn meterslange takken, gesnoeid door een bonsaimeester, doet me denken aan een draak die met zijn lange staart door de lucht zwiept. Kojun Kamon, de monnik die ons onthaalt, is verbaasd dat ik de naam van de boom heb geraden: de den van de spelende draak.

Leven en dood in Dazaifu

Van Kyoto reis ik met de kogeltrein of shinkansen door naar het uiterste zuiden, naar het eiland Kyushu en naar de havenstad Fukuoka, die zichzelf de vriendelijkste stad van Japan noemt. Dat kan wel kloppen. Als we ’s avonds aan een van de yatai belanden, de eetstalletjes die elke avond opduiken, lijkt het of we stamgasten zijn. Gele lampen branden uitnodigend. De chef laat ons een bijzondere sake proeven en schuift ons allerlei hapjes toe.

Fukuoka is een moderne stad, maar ook hier zie je dat oeroude tradities door het leven geweven zijn. Mensen gaan naar de indrukwekkende shintotempel van het nabijgelegen Dazaifu om de verjaardagen van hun kinderen te vieren of om te bidden voor een goed examen, of ze houden een ritueel aan het huisaltaar, waar de voorouders toekijken. De moderne architectuur aan zee verwijst al naar de toekomst, maar tegelijk is het verleden springlevend. Mensen zitten een hele middag stil op een harde houten vloer om de zentuin van de Komyo Zenji-tempel in Dazaifu te bewonderen. De meanderende kiezelpaden wijzen je er als bezoeker op dat alles fragiel is en voorbijgaat, iets waar Japan voortdurend mee geconfronteerd wordt. Tijdens ons verblijf waait er een tyfoon voorbij, wordt Osaka opgeschrikt door een aardbeving en barst de vulkaan Aso uit.

Maar het leven vieren mag natuurlijk ook. In Fukuoka wordt er graag en veel vergaderd rond eettafels. Op een van de laatste avonden komen we met architecten Daihachi, Chikako en Nicholas terecht in een sakebar, waar we een vrolijk Japans-Europees genootschap vormen, met veel gelach en een reusachtige fles rijstwijn.

Ontdek onze nieuwste kapsels en moderne scheervormen! - The ...

Ontdek onze nieuwste kapsels en moderne scheervormen! – The …

Door Greet Van Thienen

Foto’s Ingrid Hannes

Mannen Kapsels Overloop

Opscheer kapsel

Opscheer kapsel

Kapsels Voor De Oudere Vrouw Voor Mannen En Vrouwen Groen Oog Make ...

Kapsels Voor De Oudere Vrouw Voor Mannen En Vrouwen Groen Oog Make …

baarden Archieven - B13men

baarden Archieven – B13men

Kapsel Mannen Kort voor Heren en Dames | Kapsels 13 Trends ...

Kapsel Mannen Kort voor Heren en Dames | Kapsels 13 Trends …

De ultieme gids voor het opgeschoren herenkapsel | MAN MAN

De ultieme gids voor het opgeschoren herenkapsel | MAN MAN

Korte kapsels mannen: 13 ideeën - Mannennieuws

Korte kapsels mannen: 13 ideeën – Mannennieuws

Herenkapsel inspiratie voor donkere mannen | MAN MAN

Herenkapsel inspiratie voor donkere mannen | MAN MAN

Leave a Reply